Inny problem książki to stojący za umieraniem Żydostwa w Indiach problem podziału. Doświadczyli go keralscy Żydzi – łączyło ich tak wiele: wspólna przeszłość, tęsknota za opuszczoną Ojczyzną, pragnienie powrotu do niej, wiara w tego samego Boga, zwyczaje zapewniające im tożsamość, nawet imiona zachowali podobne, a jednak podzielił ich kolor skóry i pragnienie bycia lepszym od kogoś. W tej książce możemy zobaczyć, jakie mogą być konsekwencje podziału, jaką śmierć on przynosi, nawet jeśli nie dzieje się to gwałtownie, w przelewie krwi, a tylko w codziennym upokorzeniu sytuacją, w której modląc się do wspólnego Boga ktoś siedzi w ławce w świetle ołtarza, a ktoś na ziemi w przedsionku.
Opis wstępu książki Koczin w czas letniego monsunu. Dzień pogrzebu Szaloma Cohena, ostatniego z rodu kapłańskiego tzw. Białych Żydów z Kerali. Ubrani na biało żałobnicy śpiewają słowa z psalmu 91: Nie spotka cię nic złego. Aniołowie na rękach nosić cię będą. Na oczy i w usta nasypano mu ziemię z Jerozolimy i z dawnego królestwa żydowskiego w Kerali, z Kodungalluru. Zapach wody różanej na ciele. Kondukt niosący w palankinie zwłoki Szaloma przystaje siedmiokrotnie, aby upamiętnić słowo marność z księgi Koheleta. Smutek żałobników, którzy odchodząc w symbolicznym geście rzucają za siebie garść ziemi i zerwanej trawy.