Bolesław Szwaczyk (ur. 22 marca 1900 w Starej Pecynie, zm. 12 września 2002 w Gdyni) − lekarz wojskowy, oficer Polskiej Marynarki Wojennej, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, żołnierz Armii Krajowej.
Życiorys Urodził się w chłopskiej rodzinie jako syn Franciszka „w uznaniu wybitnych zasług w długoletniej pracy w wojskowej służbie zdrowia, za zaangażowanie w działalności społecznej”.. Ukończył szkołę powszechną w Długosiodle, a średnią w Ostrowi Mazowieckiej. W listopadzie 1918 roku, jako osiemnastolatek, brał udział w rozbrajaniu żołnierzy niemieckich. Dwa lata później wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego, biorąc udział w działaniach wojny polsko-bolszewickiej. Za tę kampanię został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1922 roku wstąpił do Szkoły Podchorążych Sanitarnych w Warszawie i w sześć lat później uzyskał dyplom ukończenia studiów medycznych na Uniwersytecie Warszawskim. Po odbyciu obowiązkowego, dwuletniego stażu szpitalnego został lekarzem w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu.