Wera (oryg. fr. Véra) – opowiadanie Villiersa de L’Isle-Adama z tomu Opowieści okrutne, napisane w 1874.
Treść Ok. trzydziestoletni hrabia d'Athol nie może pogodzić się ze śmiercią swojej żony, pięknej Rosjanki Wery, zmarłej po kilku miesiącach małżeństwa z powodu ataku serca wywołanego zbyt intensywnym doznaniem seksualnym. Po pogrzebie mężczyzna zamyka się w grobowcu rodzinnym przy nagrobku żony, spędza tam kilka godzin, po czym wrzuca do wnętrza klucz do grobowca, by nie móc więcej doń wrócić.
Przez cały rok hrabia nie dopuszcza do siebie myśli, że Wera zmarła: stale wyobraża ją sobie w swoim pałacu, rozmawiającą z nią, spędzającą z nim czas. Dopiero w pierwszą rocznicę śmierci małżonki, gdy niemal wyobraził sobie pocałunek z nią, dociera do niego, że kobieta nie żyje. Zrozpaczony, zaczyna zastanawiać się nad sposobem ponownego jej odnalezienia. Wówczas z łoża małżeńskiego wypada klucz do grobowca.
Cechy utworu Wera została napisana i po raz pierwszy opublikowana w 1873. W 1877 autor zamierzał włączyć opowiadanie to do pierwszego zbiorowego wydania Opowieści okrutnych, ostatecznie jednak nie doszło ono do skutkuP. Castex, Introduction, ss. XIII–XIV. Ostatecznie tekst znalazł się w wydaniu zbiorowym powstałym sześć lat późniejP.