W latach 1973–1982 pełniła na uczelni różne funkcje: kierownika Studiów Zaocznych Geografii (1974-1977), opiekuna Studenckiego Koła Naukowego Geografów (1976-1977), kierownika Studium Doktoranckiego na Wydziale BNZ (od 1978) i członka Komisji Rektorskiej ds. Studiów Doktoranckich (1978-1984). Ponadto w 1975 objęła funkcję redaktora naczelnego (i była nim do 1995) serii wydawniczej Acta Geographica Universitatis Lodziensis, zwanej potem Acta Geographica Lodziensis, w której wcześniej była sekretarzem redakcji od 1954.
W latach 1973–1982 zajęła się badaniem osadów czwartorzędowych, do najważniejszych prac naukowych tego okresu należą rozprawy: Ślady środowiska eolicznego w rzeźbie powierzchni ziarn kwarcowych, wyniki analizy w elektronicznym mikroskopie skaningowym (1976) oraz Utwory ablacyjne w regionie łódzkim (1982).
W latach 1982–1990, jako profesor nadzwyczajny, angażując się w szczegółowe kartowanie geologiczne, odkryła istnienie licznych stanowisk, zidentyfikowanych metodą palinologiczną kopalnej flory, interglacjału eemskiego i wczesnego vistulianu w wielu obszarach środkowej Polski. Badania te opisała w wielu artykułach, a przede wszystkim w opracowaniu Występowanie eemskich osadów organicznych i uwagi o paleomorfologii środkowej Polski u schyłku Warty i podczas eemu (1990).