thumb|250px|right|Zmartwychwstanie. Nadzieją powszechnego zbawienia – nurt refleksji teologicznej, w katolicyzmie oraz prawosławiu, żywiący nadzieję na powszechne zjednoczenie wszystkich rozumnych istot z Bogiem. Czasem łączony z teorią tzw. „pustego piekła”, która zakłada, że choć piekło stanowi realną możliwość ludzkiej wolności, ostatecznie nikt nie zostanie potępiony.
W przeciwieństwie do apokatastazy nadzieja powszechnego zbawienia znajduje potwierdzenie w oficjalnym nauczaniu Kościoła, zarówno na poziomie teologii spekulatywnej, jak i w kościelnej liturgii. Była obecna od początku istnienia teologii chrześcijańskiej. Mimo to jej właściwy kształt wciąż pozostaje przedmiotem dyskusji. Jej przedstawicielami byli m.in. Ambroży z Mediolanu, a współcześnie Karl Rahner, Hans Urs von Balthasar, a w Polsce – Wacław Hryniewicz.
Refleksja teologii współczesnej W Kościele katolickim Jan Paweł II zalecał chrześcijanom modlitwę o zbawienie wszystkich ludzi: