Jako badacz zajmował się historią literatury polskiego romantyzmu i pozytywizmu, historią literatury powszechnej, komparatystyką; był również krytykiem literackim i publicystą. Współpracował ze środowiskami katolickimi, w ideologii Kościoła katolickiego widział postęp filozofii i estetyki; w modernizmie odnajdywał świeży prąd życia religijnego. W publicystyce zajmował się problematyką społeczno-narodową, pod koniec życia zdecydowanie sympatyzując z endecją. Był pionierem badań ideowo-moralnych i estetycznych nad dziełem literackim w ośrodku warszawskim; badał m.in. motywy religijne w lirykach Mickiewicza. Dokonał analizy literackiej Wesela Wyspiańskiego, Ślubów panieńskich Fredry, Krzyżaków Sienkiewicza, zajmował się też Boską Komedią Dantego, Faustem Goethego, twórczością Lwa Tołstoja, Nietzschego, D’Annunzio. Interesował się wpływami muzyki van Beethovena i Wagnera na literaturę.
Jego najważniejszym dziełem była 2-tomowa Historya literatury powszechnej w zarysie (1898).