sztukę Słowian południowo-zachodnich, tj. teren Dalmacji, Bośni, Chorwacji, oraz sztukę XIX w. Słowian południowych. W zakończeniu autor przedstawia udział, jaki przypadł Słowianom bałkańskim w tworzeniu się sztuki europejskiej. Autor więcej uwagi poświęcił rzeźbie i architekturze niż malarstwu, uwypuklił też wszędzie rolę jaką odegrały tradycje lokalne w przeciwieństwie do elementów przejętych z zewnątrz. Ważne są także dwie późniejsze książki: Sztuka rosyjska do roku 1914 (1955; słoweńskie tłumaczenie w 1957) i przede wszystkim Sztuka Słowian południowych (1962; słoweńskie tłumaczenie w 1965). Ostatnie dzieło, dzisiaj już nieaktualne, było przez wiele lat jedynym zarysem sztuki tej części Bałkanów. Niepoślednią rolę w naukowej i pedagogicznej działalności Molè odgrywała bizantyńska i postbizantyńską sztuka w Polsce. Inicjował projekty badawcze oraz próbował wprowadzać polskie dzieła sztuki w międzynarodowy obieg naukowy. Molè jest nie tylko – obok swoich współczesnych: Franca Stelè (1886–1972) i Izidora Cankara (1886–1958) – współtwórcą słoweńskiej historii sztuki, ale także twórcą historii sztuki bizantyńskiej w Polsce.