Od początku w programie partii pojawiały się wątki świeckości państwa. Ideologia partii zakładała przezwyciężenie podziałów religijnych. Sa’ada głosił teorię o dwóch postaciach islamu — mahometanizmie i chrystianizmie. Przezwyciężenie podziałów wyznaniowych odzwierciedlać miał symbol partii, czyli Al-Zawba’a (Burza). Symbol ten miał według oficjalnej wykładni partii łączyć muzułmański półksiężyc i chrześcijański krzyż. Według krytyków, jest to wersja swastyki.
mały|250x250px|Mapa Wielkiej Syrii w granicach postulowanych przez partię, w tym czerwone i białe obszary W gospodarce partia przyjęła interwencjonizm. Podkreślano także ochronę praw pracowniczych i jedność wszystkich klas społecznych (tym samym niechęć wobec walki klas).
Reformę partii rozpoczął Asad al-Aszkar, który objął władzę w partii w 1957 roku. Pod jego rządami ruch wyparł się symboliki faszystowskiej. W latach 60. partia zbliżyła się w stronę marksizmu. Na kongresie partii w 1969 roku przesunięto partyjną ideologię ze skrajnie prawicowej na radykalnie lewicową. Uznano również zbieżności pomiędzy nacjonalizmem syryjskim a panarabizmem oraz wysunięto na pierwszy plan postulaty natury socjalnej.