Dernie zatrudnił nowy zespół inżynierów, m.in. Loïka Bigois, Gilles’a Alegoeta i Maurizia Nardona. Wkrótce później do zespołu wrócił Ducarouge.
Przed sezonem 1992 samochód Ligiera testował Alain Prost, ale nie został etatowym kierowcą, ponieważ Ligier nie zgodził się sprzedać mu części udziałów. W związku z tym kierowcami zostali Boutsen i Comas. Zespół Ligiera zdobył kilka punktów, ale podczas Grand Prix Monako Francuz został wygwizdany i zdecydował się w trakcie sezonu sprzedać 21% udziałów Cyrilowi de Rouvre’owi. Pod koniec roku sprzedał pozostałe udziały i definitywnie wycofał się z Formuły 1.
De Rouvre na sezon 1993 zatrudnił brytyjskich kierowców: Marka Blundella i Martina Brundle'a. Ducarouge zaprojektował JS39, którym kierowcy zdobyli kilka trzecich miejsc, co przyczyniło się do piątego miejsca w klasyfikacji konstruktorów. Jesienią niektórzy rywale zgłaszali chęć zakupu Ligiera ze względu na silniki Renault V10, które francuski zespół miał otrzymywać w sezonie 1994.