Mahajana (skt. mahāyāna „Wielki Wóz”, chiń.: 大乘, dàshèng; kor. 대승 taesŭng, jap.: 大乗, daijō, wiet. đại thừa) – kierunek buddyzmu, który wyodrębnił się w I wieku p.n.e.
Geneza i historia mały|400px|Położenie królestwa Gandhara mały|200px|Fresk ścienny z IX w n.e dokumentujący obecność nauczycieli wczesnej mahajany o pochodzeniu indo-europejskim|alt=Fresk ścienny z IX w n.e dokumentujący obecność nauczycieli wczesnej mahajany o pochodzeniu indo-europejskim
Jak wynika z badań, źródłem nauk mahajany jest wyłoniona na bazie przekazu Buddy Siakjamuniego ok. 320 r. p.n.e. tradycja mahasanghika, której odnalezione teksty, przechowywane obecnie m.in. w kolekcji Schøyen kolekcja Schøyen, dostęp 2010-03-08., datowane są na II w. n.e. np. Mahaparinivana Sutra spisana w języku gandhari królestwa Gandhara. Na mahajanę wpływ miał wtedy tzw. Greko-buddyzm, pochodzący z Królestwa Greko-Baktryjskiego a potem królestw Indo-Greckich, który stanowił połączenie cywilizacji antycznej Grecji z ówczesnym buddyzmem. Przykładem są nauki Pyrrona z Elidy (ur. ok. 360 p.n.e., zm. ok. 286 p.n.e.), których rekonstrukcja dowodzi istnienia metod typowych dopiero dla madhjamaki, takich jak reductio ad absurdum, tetralemma, soteriologiczna wolność od skrajności (poglądów) tzw. ataraksja.