Był profesorem uprawy i hodowli warzyw w SGGW w Warszawie (od 1937 profesor nadzwyczajny, od 1946 profesor zwyczajny), długoletnim kierownikiem Katedry Warzywnictwa. W latach 1948–1950 pełnił funkcję dziekana Wydziału Ogrodniczego SGGW. W 1953 zapoczątkował wydawanie czasopisma naukowego „Biuletyn Warzywniczy”, którym przez wiele lat kierował. Zainicjował utworzenie i był pierwszym dyrektorem (w latach 1964–1972) Instytutu Warzywnictwa w Skierniewicach. Od 1954 członek korespondent, od 1966 członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk. Autor podręcznika akademickiego Ogólna uprawa roślin warzywnych (1957). W 1972 przeszedł na emeryturę.
Miał wielkie zasługi w odbudowie i przywróceniu dawnej świetności zabytkowemu Pałacowi Prymasowskiemu w Skierniewicach, siedzibie Instytutu Warzywnictwa, wraz z otaczającym go zespołem parkowym.
Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B 32-3-17).
Życie prywatne W 1936 zawarł związek małżeński z Zofią z domu Gabryl (1913–1999). Mieli dwoje dzieci, córkę Hannę i syna Jana.