Niewiele później kontyngent marines odparł federalny atak na uwięzioną w rzece James „Virginię” broniąc ją przed zdobyciem.

thumb|200px|Widok na bakburtę USS „Galeny” podczas ostrzału Drewry’s Bluff na rzece James thumb|left|200px|Okręty Północy pod Drewry’s Bluff Po zniszczeniu „Virginii” 11 maja 1862 jej załoga została przeniesiona do obsługi baterii nabrzeżnych w Drewry’s Bluff. Piechota morska dotarła tam prawie na czas ataku unijnej grupy okrętów składającej się z „Monitora”. kanonierek USS „Galena” (opancerzonej) i USS „Aroostook” oraz parowca USS „Port Royal”. Poza celnym ogniem działowym strzelcy wyborowi marines ranili głównodowodzącego „Port Royal” i zadali wysokie straty federalnym marines na pokładzie wrogich statków, co przyczyniło się do ucieczki sił Północy.

Z upływem czasu piechota morska była używana do zadań specjalnych. Jednym z nich miało być planowane zdobycie federalnych pancerników w porcie Charlston w 1863 roku. CSMC miało wedrzeć się na pokłady okrętów w nocy i wygasić paleniska wrzucając siarkę, proch strzelniczy oraz mokre koce przez kominy. Opary siarki miały zmusić załogę do wyjścia na zewnątrz, gdzie zostałaby zaaresztowana.