W odpowiedzi w 1554 roku Stadnicki zajął kościół katolicki w Dubiecku, rozbił siekierą cyborium, sprofanował eucharystię, powyrzucał obrazy świętych i chorągwie. Następnie wprowadził do niego wśród śpiewu ambrozjańskiego hymnu, Wojciecha z Iłży. Odtąd był w otwartej wojnie z kościołem rzymskokatolickim, i stał się zwolennikiem nauk Kalwina, usunął Wojciecha z Iłży i sprowadził Franciszka Stankra, rozkazując mu ponownie ochrzcić swoje dzieci w tejże wierze. Założył szkołę reformacyjną w Dubiecku i sprowadził do niej 5 profesorów, rozwinął ją w zakład naukowy, szkoła zdobyła w krótkim czasie ogromna popularność, ogałacając z uczniów szkołę katedralną w Przemyślu. Stanisław Mateusz Stadnicki zmarł w 1563 roku, główne gniazdo rodziny przypadło Andrzejowi, z czego by wynikało, że był najmłodszym z braci, zwyczajem spadkowym przestrzeganym prawie w całe Polsce, samo gniazdo rodziny przypadało najmłodszemu synowi. Najstarszy, czyli Stanisław Stadnicki zw. „Diabłem Łańcuckim” otrzymał w dziale; Nienadowę, Szklary, Tarnawę, Piątkowe i Iskań.