Projekt ustanowienia orderu Ossoliński w 1633 przedstawił w Rzymie papieżowi Urbanowi VIII, który 5 lipca 1634 wydał bullę zatwierdzającą fundację orderu. Ogłoszenie decyzji królewskiej w 1637 wywołało jednak opozycję szlachecko-magnacką. Cieszący się autorytetem magnaci jak Stanisław Koniecpolski czy Stanisław Lubomirski dowiedziawszy się, że figurują na liście kandydatów, odmówili przyjęcia. Ten drugi motywował swój krok wiekiem, podkreślając przy tym, że jak dotąd służył bez tego zaszczytu, tak nadal będzie wierny Rzeczypospolitej i królowi, ostrzegał też przed „nowościami”, budzącymi brak zaufania szlachtyLoc.cit. „Kopie odpowiedzi S. Lubomirskiego znajdują się w licznych silvach. Spełniały więc rolę agitacyjną.” Jan Dzięgielewski O tolerancję dla zdominowanych. Warszawa 1986 s. 111. Przeciwnikiem był też ówczesny prymas Jan WężykKubala op. cit. s. 109, 408, 487; list z 11 września 1637. zaś wojewoda wileński, hetman wielki litewski Krzysztof Radziwiłł, będący z wyznania kalwinem, opracował memoriał „Rationes przeciwko Kawaleriej” i rozpoczął energiczną kampanię przeciw orderowi (pociągnęło to kolejne publikacje za i przeciw).