nagradzając zachęca).
Krzyż orderowy wieszany był na wielkiej wstędze (czerwonej z białymi krawędziami), w postaci szerokiej szarfy z kokardą, przewieszonej z prawego ramienia do lewego boku, odwrotnie niż w przypadku starszego Orderu Orła Białego. W przypadku posiadania wyższego orderu był on noszony jako pojedyncza wielka wstęga, a niższy order wieszano na węższej wstędze na szyi (tzw. komandoria). Duchowni order zawsze nosili na szyi, ale ich wstęga miała normalną szerokość (nie była zwężana) i nie posiadała kokardy (tzw. francuski sposób, gdyż tak noszony był najpierw Order Ducha Świętego), a na wierzch orderu nakładali pektorał na krótszym niż wstęga łańcuchu.
thumb|upright|Portret gen. Aleksandra Rożnieckiego z wielką wstęgą i gwiazdą Orderu św. Stanisława, na szyi ma również rosyjskie komandorie Orderu św. Włodzimierza i Orderu św. Anny, a na wstążkach na piersi polski Order Virtuti Militari i francuski Order Legii Honorowej. Pierwszym sekretarzem i jałmużnikiem orderu został ks. Michał Jerzy Poniatowski.
Dzieje orderu zostały przerwane III rozbiorem Polski, kiedy wszystkie trzy polskie ordery uległy likwidacji wraz z całym państwem. Do 1795 r. łącznie odznaczono 1666 osób.
W Księstwie Warszawskim (1809–1815)