Obrona i odstraszanie thumb|Szefowie państw i rządów w czasie obrad szczytu thumb|Przywódcy państw członkowskich NATO w Lizbonie W zakresie obrony i odstraszania powtórzono odpowiedzialność Sojuszu za obronę i ochronę jego członków zgodnie z art. 5 Traktatu Waszyngtońskiego. Podkreślono przy tym, że żadne z państw trzecich nie jest traktowane jako wróg. Odstraszanie zdefiniowano jako właściwą kombinację nuklearnych i konwencjonalnych zdolności, a za najwyższą gwarancję bezpieczeństwa uznano siły nuklearne Sojuszu. W celu zapewnienia zdolności obrony i odstraszania zobowiązano się do podejmowania określonych działań, w tym: utrzymywania właściwej kombinacji sił nuklearnych i konwencjonalnych; utrzymywania zdolności do jednoczesnego prowadzenia większych połączonych operacji oraz kilku mniejszych operacji obrony zbiorowej i reagowania kryzysowego; realizację szkoleń, ćwiczeń, planowania ewentualnościowego oraz wymiany informacji; zapewniania możliwie najszerszego udziału sojuszników w kolektywnym planowaniu obronnym; rozwijania zdolności do obrony społeczeństw i terytoriów przed atakiem pocisków balistycznych jako zasadniczego elementu obrony zbiorowej;