Okręty podwodne typu M – typ dużych brytyjskich okrętów podwodnych z końca I wojny światowej, charakteryzujących się silnym uzbrojeniem artyleryjskim w pojedyncze działo kal. 305 mm, największe kiedykolwiek w historii zainstalowane na okrętach podwodnych. Z czterech budowanych jednostek ukończono trzy, tylko jedna weszła do służby przed zakończeniem działań wojennych. W późniejszym okresie dwa okręty posłużyły do prób z nowymi rodzajami uzbrojenia: lotnictwem pokładowym i minami. Dwie jednostki zostały utracone z całymi załogami w tragicznych wypadkach w 1925 i 1932 roku, trzeci w tym samym czasie wycofany ze służby.
Projektowanie i budowa Okręty typu M stanowiły jeden z pomysłów na nowe sposoby prowadzenia wojny, wysunięty przez Pierwszego Lorda Morskiego Admiralicji, admirała Johna Fishera, podczas jego drugiej kadencji na tym stanowisku w latach 1914–1915. Przedstawił on koncepcję okrętu podwodnego uzbrojonego w artylerię dużego kalibru, zdolnego podejść skrycie do statku przeciwnika i zaatakować go ogniem ze swych dział wkrótce po wynurzeniu, oraz w razie potrzeby ostrzeliwać cele położone na lądzie. Pomysł ten wynikał z doświadczeń pierwszych miesięcy wojny, które wykazały niedostatki techniczne stosowanych torped.