Pod względem konstrukcyjnym była to długolufowa wersja karabinka Mle 1892 (karabin ten został jeszcze nieznacznie zmodernizowany w 1915 r).
Modernizacja z 1915 okazała się niewystarczająca i dlatego już w 1916 przeprowadzono następną. Tym razem zmiany były poważniejsze. Największą było wyposażenie karabinu Berthier Mle 1907/15 M16 w nowy magazynek o pojemności 5 naboi. Wraz z nowym karabinem wprowadzono do uzbrojenia nowy karabinek Mle 1892 M16. Do końca I wojny światowej karabiny Berthiera razem ze starszymi karabinami Lebelami były przepisową bronią żołnierzy francuskich. Po wojnie karabiny i karabinki Berthiera wraz z żołnierzami Błękitnej Armii trafiły także do Polski (polskie oznaczenie: Berthier wz. 1890, wz. 1892, wz. 15, wz. 16).
Po zakończeniu I wojny światowej we Francji rozpoczęto prace nad nowym nabojem karabinowym. Przyczyną takiej decyzji były problemy z nabojem 8 × 50 mm R. Jego silnie stożkowy kształt uniemożliwiał skonstruowanie magazynka dwurzędowego, a magazynkom jednorzędowym nadawał łukowy kształt. Dodatkowo łuska z kryzą wystającą komplikowała budowę broni. Dlatego w 1924 do uzbrojenia wprowadzono nowy nabój 7,5 × 58 mm Mle 1924C.