Powstanie taszkenckie (ros. Ташкентское восстание), zwane też powstaniem osipowskim – antybolszewickie wystąpienie zbrojne w Taszkencie w styczniu 1919 r.

Tło wydarzeń Od listopada 1917 r. w Taszkencie rządziła koalicja bolszewików i lewicowych eserów. W drugiej połowie 1918 r. miasto znalazło się na styku frontów, cierpiąc niedostatek żywności i zaopatrzenia. Panował terror ze strony Czeka i innych służb bolszewickich. Tymczasem w Kotlinie Fergańskiej zaktywizowały się liczne antybolszewickie oddziały zbrojne basmaczy. W Siedmiorzeczu przeciw władzy bolszewickiej powstali tamtejsi Kozacy, zaś Aszchabad kontrolowały interwencyjne wojska brytyjskie. Połączenia kolejowe z centralną Rosją były przerwane przez oddziały Kozaków orenburskich atamana gen. Aleksandra Dutowa. W takiej sytuacji w Taszkencie z inicjatywy b. oficerów carskiej armii oraz antybolszewicko nastawionych przedstawicieli inteligencji i urzędników na pocz. sierpnia została utworzona Turkiestańska Organizacja Wojskowa, zwana też Turkiestańskim Związkiem Walki z Bolszewizmem. Na jej czele stanęli: ppłk Piotr Korniłow (brat gen. Ławra Korniłowa), płk Iwan Zajcew, gen. lejt. L.L. Kondratowicz, gen. J.P. Dżunkowski i ppłk Bławatski. Przygotowywała ona wybuch powstania antybolszewickiego.