Nie udało się zdobyć arsenału w centralnych warsztatach kolejowych, gdzie ukonstytuowała się Tymczasowa Rada Wojskowo-Rewolucyjna w większości złożona z lewicowych eserów. Komendant twierdzy taszkenckiej lewicowy eser Iwan Biełow odmówił poddania swojego garnizonu złożonego z rewolucyjnie nastawionych Węgrów, byłych jeńców wojennych z armii austro-węgierskiej. Dzięki temu powstańcy utracili kolejną szansę na przejęcie większej ilości uzbrojenia, amunicji i wyposażenia wojskowego. W rezultacie 20 stycznia doszło do ciężkich ulicznych walk powstańców z garnizonem twierdzy oraz uzbrojonymi robotnikami i biedotą pod wodzą Babadżanowa wspieranych przez działa prowadzące ogień z twierdzy. Pod koniec dnia siły powstańcze zajmowały już tylko niewielką część Taszkentu. Było wiadome, że powstanie upadnie. W tej sytuacji powstańcom udało się jeszcze opanować bank miejski, w którym były przechowywane pieniądze i złoto przejęte w trakcie rewolucji przez bolszewików. W ciągu następnych dniach powstańcy w mniejszych lub większych grupach wycofywali się z miasta w kierunku północnym na Czymkent. Wojensowiet wysłał za nimi 500-osobowy oddział zbrojny pod dowództwem Seliwetrowa. Został z niego wydzielony 200-osobowy szwadron kawalerii, który otrzymał rozkaz pojmania K. P. Osipowa i odzyskania złota.