Najwcześniejsze wzmianki Herb znany w średniowieczu. Najstarsza pieczęć, z 1359 roku, należała do protoplasty rodu Wierzynków, Mikołaja Wierzynka, stolnika sandomierskiego. Najstarsza zapiska z 1446 roku. XVI-wieczne przedstawienia herbu pochodzą z kontynuacji Klejnotów Długosza w redakcji Kamyna, arsenalskiej i Łętowskiego, Gniazda cnoty Paprockiego, Kroniki Bielskiego i Stemmata polonica.
Etymologia Wierzynkowa (w dokumentach łacińskich jako Wierzinkowa) to nazwa imionowa, mająca odniesienie w nazwie osobowej. Podobną etymologię ma nazwa i zawołanie Łagoda (Lagoda). Połańce (Polanczye) to nazwa topograficzna, od miejscowości Połaniec.
Stanisław Dziadulewicz utożsamia z herbem o nazwie Połańce nieznany z wizerunku herb Bienia. Pogląd taki odrzuca S. Zachorowski, a za nim Józef Szymański.
Herbowni Tadeusz Gajl wymienia następujące rody herbownych uprawnionych do posługiwania się tym herbem:
Gaboński, Gardlicki, Garlicki, Łososiński, Łososki, Nieskiewicz, Platemberg, Smogorzewski, Smoszewski, Stroński, Śledziejowski, Śledziowski, Walter, Watkowski, Werejko, Werenko, Wernecki, Wernicki, Wernihowski, Wernik, Wernikowski, Wierejko, Wierzynek.
Znani herbowni Mikołaj Wierzynek (starszy) - stolnik sandomierski, protoplasta rodu. Mikołaj Wierzynek (młodszy) - według Długosza organizator Uczty u Wierzynka.
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Przypisy
Kategoria:Pruskie herby szlacheckie