Jerzy Dominik, ps. Wilnianin (ur. 21 stycznia 1913, zm. 18 sierpnia 1944 w Warszawie) – oficer Wojska Polskiego, w czasie okupacji zastępca dowódcy Obwodu Wola AK. Zginął w trakcie powstania warszawskiego na Muranowie. Kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Przed 1939 był oficerem zawodowym piechoty 18 pułku piechoty w Skierniewicach. We wrześniu 1939 dowodził batalionem zapasowym. Od listopada 1939 uczestniczył w konspiracji jako oficer organizacyjny Komendy Obrońców Polski. Od czerwca 1941 był oficerem personalnym organizacji „Miecz i Pług”. Od lipca 1943 był zastępcą komendanta Rejonu 2 Obwodu Wola Armii Krajowej. Od stycznia 1944 był komendantem tego rejonu, zaś od lipca 1944 w stopniu porucznika, był zastępcą komendanta Obwodu Wola oraz pełnił funkcje oficera operacyjnego.
W trakcie powstania warszawskiego po rozbiciu wolskich oddziałów Zgrupowania „Waligóra”, objął dowództwo po zranieniu dowódcy obwodu ppłk Jana Tarnowskiego „Waligóra”, oddziałów, które wycofały się na Stare Miasto. Od 13 sierpnia na zmianę z kpt. Stanisławem Stefaniakiem „Stefan”, dowodził „kompanią wolską” w Zgrupowaniu „Leśnik”. Poległ 18 sierpnia w walkach na Muranowie przy ul. Sierakowskiej 6. Zginął od wybuchu artyleryjskiego, a z nim ciężko raniony został płk Jan Szypowski „Leśnik”.