Innym rozwiązaniem zastosowanym w amerykańskim lotnictwie po raz pierwszy był nowy członek dziesięcioosobowej załogi, mechanik pokładowy, który wykorzystując specjalnie do tego celu zamontowany tunel w profilu skrzydła, mógł dostać się podczas lotu samolotu do silników i na bieżąco monitorować ich pracę a nawet dokonywać drobnych napraw. Załoga miała do dyspozycji dźwiękoszczelne, wentylowane i ogrzewane pomieszczenia do wypoczynku, snu, kuchnie i toaletę. Przewidywano wachtowy system służby na pokładzie. W momencie kiedy połowa załogi odpoczywała, druga połowa zajmowała się lotem. Duża masa samolotu wymusiła na konstruktorach zastosowanie zdwojonego podwozia głównego. 15 października 1937 roku w Seattle, największy w owym czasie samolot zbudowany w Stanach Zjednoczonych o numerze seryjnym 35-277, poderwał się po raz pierwszy w powietrze. Za sterami maszyny siedział doświadczony pilot oblatywacz Eddie Allen. 2 grudnia 1937 roku maszyna przeleciała do bazy Wright-Patterson Air Force Base gdzie United States Army Air Corps od stycznia do sierpnia 1938 roku przeprowadził oficjalne próby samolotu. Niestety dla samolotu nie podjęto decyzji o jego seryjnej produkcji. Uznano, że moc silników jest zbyt mała, aby sprostać wymaganiom jakie stawia tak ogromna konstrukcja.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Boeing XB-15 · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.