Bronisław Lubański, (ur. w Bracławiu, zm. 26 maja 1967 w Kijowie) – polski inżynier, generał brygady Ludowego Wojska Polskiego, podpułkownik Armii Czerwonej.
Życiorys Kształcił się w Winnicy. W Armii Czerwonej od służył od 1926 roku. W 1929 roku ukończył Oficerską Szkołę Saperów w Leningradzie, po czym został dowódcą plutonu i kompanii w 1 batalionie saperów w Leningradzie. W 1932 roku ukończył Wojskową Akademię Inżynieryjną, następnie pełnił służbę na stanowiskach liniowych – szef saperów pułku, szef saperów brygady. W okresie wielkiej czystki prześladowany. Po wybuchu wojny sowiecko-niemieckiej walczył w latach 1941–1943, w składzie Frontu Zachodniego (1941–1942), Frontu Stalingradzkiego i Frontu Dońskiego (1942–1943), na stanowiskach dowódcy 18 batalionu saperów, 377 batalionu minowania, 14 batalionu minowania specjalnego. Podpułkownik od 1943 roku.