Włodzimierz Lindeman, Władimir Karłowicz Lindeman (, , ur. w Pietrowsko-Razumowskoje pod Moskwą, zm. 18 kwietnia 1933 w Warszawie) – rosyjski i polski lekarz patolog, profesor Uniwersytetu Kijowskiego i Warszawskiego Instytutu Weterynaryjnego, kierownik i doradca naukowy pracowni fizjopatologicznej Wojskowego Instytutu Przeciwgazowego, autor kilkudziesięciu prac naukowych w językach rosyjskim, niemieckim, francuskim i polskim, w tym dwutomowego podręcznika patologii.
Życiorys Syn rosyjskiego Niemca, entomologa Karla Eduardowicza Lindemana (1844–1928), i jego żony Marii Gerasimow (zm. 1907). Po ukończeniu gimnazjum w Moskwie w 1888 roku podjął studia medyczne na Uniwersytecie Moskiewskim. W 1893 ukończył je cum eximia laude i w 1896 roku otrzymał tytuł doktora medycyny. Od 1897 docent prywatny na Uniwersytecie w Moskwie w klinice patologii u Aleksandra Fochta. W następnych latach wyjechał uzupełniać studia za granicą, kształcił się m.in. w Królewcu, we Fryburgu, Strasburgu, w Instytucie Fizjologicznym w Monachium, Stacji Zoologicznej w Neapolu, i w laboratorium Miecznikowa w Paryżu. W 1901 roku otrzymał nominację na profesora patologii na Uniwersytecie w Kijowie. Był też kierownikiem zakładu medycyny doświadczalnej i dyrektorem Instytutu Bakteriologicznego (od 1910 do 1922).