Skocznia narciarska im. Zdzisława Hryniewieckiego – normalna skocznia narciarska, która znajdowała się w Szczyrku – Salmopolu, w Beskidzie Śląskim. Funkcjonowała od 1984 roku do połowy lat 90. XX wieku.
Znajdowała się przy końcowym odcinku serpentyn szosy ze Szczyrku na Przełęcz Salmopolską, na wysokości ok. 870 m n.p.m. Najazd skoczni był drewniany, oparty na betonowych podporach. Obiekt zawierał drewnianą wieżę sędziowską.
Historia W budowie skoczni uczestniczyli m.in. przedstawiciele klubów LKS Wisła-Istebna, KS „Start” Wisła i Olimpia Goleszów. Njazd skoczni był drewniany, ustawiony na betonowych podporachSkocznia narciarska na Przełęczy Salmopolskiej. Obiekt otwarto 31 grudnia 1984 roku. Odbyły się wówczas zawody z udziałem 30 skoczków. Konkurs wygrał Tadeusz Fijas (z pierwszym rekordem obiektu – 75,5 m), drugie miejsce zajął Henryk Tajner.
W późniejszych latach wydłużono najazd, co pozwoliło na oddawanie dłuższych skoków. Punkt konstrukcyjny skoczni był umiejscowiony na 85. metrze, zaś odległość sędziowska wynosiła 89 metrów. Skocznia była dobrze oceniana ze względu na dogodne położenie (długo utrzymywał się na niej śnieg, otoczenie lasu chroniło przed silnym wiatrem).