Były to między innymi stoki gór Łysej, Ostrej i Sokolej. Okolice szybowiska to tereny wybitnie termiczne, gdzie osiągano wysokości w kominach przy zupełnej ciszy lub lekkim wietrze. Szkoła w połowie lat trzydziestych zajmowała jedną z czołowych miejsc w szybownictwie przedwojennej Polski i odegrała ogromną rolę w propagowaniu lotnictwa wśród młodzieży. W 1935 roku dysponowała 22. szybowcami szkolnymi, treningowymi i wyczynowymi, hangarem drewnianym i samochodem transportowym. Pozwoliło to na znaczną intensyfikację szkolenia i wykonywanie przelotów i lotów żaglowych. W 1936 roku opracowany został plan rozbudowy szkoły i do końca roku powstały dwa dalsze hangary, budynek przeznaczony na warsztaty z centralnym ogrzewaniem, hala montażowa, budynek administracyjny, droga dojazdowa.