Kastor lub Kastor Tarkondarius (zm. 43 lub 42 p.n.e.) – tetrarcha celtyckich Tektosagów w centrum Galacji od 63 p.n.e. do swej śmierci. Zięć Dejotara I Filoromajosa, króla Galacji.
Kastor był tetrarchą celtyckich Tektosagów, jednego z trzech tradycyjnych „ludów” galackich, obok Tolistoagów (Tolistobogów) na zachodzie oraz Trokmów z ośrodkiem w Tawium na wschodzie. Tektosagowie zajmowali centralną Galację w Azji Mniejszej. Ich ośrodkiem była Ankyra, która była silną cytadelą. Wódz rzymski Pompejusz Wielki po pokonaniu Mitrydatesa VI Eupatora, króla Pontu, i opanowaniu państwa Seleucydów, utworzył na jego obszarze wiele prowincji i państw zależnych od Rzymu. W 63 r. tetrarchia Tektosagów była przyznana (lub potwierdzona) Kastorowi.
W chwili wybuchu II wojny domowej (49-45 p.n.e.) w Rzymie między Pompejuszem Wielkim a Gajuszem Juliuszem Cezarem, stanął po stronie pierwszego i przybył osobiście wraz z 300 jeźdźcami. Przyjechał razem z synem Domnilausa, mającym do dyspozycji 300 ludzi oraz z teściem Dejotarem, królem Galacji, który przyprowadził 600 ludzi. Podczas ucieczki Pompejusza po klęsce pod Farsalos Kastor opowiedział się po stronie zwycięzcy. W 48 r. prawdopodobnie podzielił się władzą z Domnilausem, zapewne swym bratem.