Prowadził prywatne sanatorium, w którym stosowano m.in. wodolecznictwo i elektroterapię. Po rewolucji październikowej opuścił Rosję, przez pewien czas przebywał w Wiedniu, a następnie osiadł w Zagrzebiu. Od 1921 do 1928 na zorganizowanej przez siebie katedrze psychiatrii i na czele kliniki chorób nerwowych i psychicznych Uniwersytetu w Zagrzebiu. Następnie przeniósł się do Belgradu i wykładał na wydziale medycyny Uniwersytetu w Belgradzie. Od 1931 do 1934 kierował kliniką rosyjskiego Czerwonego Krzyża. Następnie emigrował do Argentyny, gdzie zmarł w 1949 rokuDugački V. Prof.dr.Mihail Lapinski (1862-1949). Liječničke novine 2 (8), ss. 50-51, 2002.
Ze szkoły neurologicznej Łapinskiego wyszli Władyczko, G. O. Goldblat, W. G. Łazarew, B. M. Mankiwski, O. R. Kiricinski.
Łapinski wykładał na Uniwersytecie Kijowskim w czasie, gdy studiował na nim Michaił Bułhakow. Niektórzy upatrywali pierwowzoru doktora Strawinskiego z Mistrza i Małgorzaty w postaci profesora ŁapinskiegoВиленский ЮГ: Доктор Булгаков. Киев: Здоровье, 1991.