Uprawnienia komendanta więzienia wobec więźniów normował regulamin więzienny.
Na terenie więzienia funkcjonowały warsztaty więzienne, w których więźniowie wykonywali prace koszykarskie, krawieckie, introligatorskie, szewskie i stolarskie. 1 lipca 1924 roku w warsztatach zatrudnionych było 26 aresztantów i 72 więźniów. Każdy z nich otrzymywał wynagrodzenie za wykonaną pracę (40% zysku z prac wykonanych na rzecz administracji wojskowej lub 50% zysku z prac na rzecz osób cywilnych). Robocizna w warsztatach więziennych była niższa o 30% od cen rynkowych. W czerwcu 1924 roku warsztaty przyniosły dochód w wysokości 663,62 zł. Organizatorem pracy więźniów był kierowników warsztatów więziennych. Kalkulacją kosztów i obliczanem premii dla więźniów zajmowała się Komisja Gospodarcza Więzienna.
Więzienie posiadało własną świetlicę z biblioteką i sceną teatralną oraz kaplicą. Ołtarz wykonany został przez więźniów z drzewa dębowego. Uroczystego poświęcenia ołtarza dokonał 3 czerwca 1924 roku proboszcz garnizonu Poznań, ks. Szczepan Janasik. Mszę odprawił dziekan OK VII, ks. Julian Wilkans. Po uroczystości dowódca OK VII, gen. dyw. Kazimierz Raszewski dokonał inspekcji więzienia. Animatorem kultury wśród osadzonych był oficer oświatowy.