w przypadku, gdy liczba pracowników instytucji była niewystarczająca, istniała możliwość wyłonienia kandydatów przez połączone konferencje kolektywów; obywatele Białoruskiej SRR w swoim miejscu zamieszkania – na podstawie wyników zebrań; niektóre organizacje społeczne (weteranów, niewidomych, głuchoniemych, inwalidów itp.) – miały prawo do wcześniejszego, osobnego wystawienia kandydatów, poza ogólnorepublikańską kampanią wyborczą; w praktyce oznaczało to możliwość niemal gwarantowanego zdobycia mandatów przez część kierownictwa tych organizacji.
Kandydaci mogli być wystawiani tylko w okręgach odpowiadających ich miejscu zamieszkania lub pracy. Wyjątek stanowiły osoby, których obszar działalności był większy niż jeden okręg wyborczy – mogły one kandydować z dowolnego okręgu leżącego w tym obszarze. Prawo to było szczególnie korzystne dla działaczy sowieckiej nomenklatury i działaczy Komunistycznej Partii Białorusi (KPB), których obszar działania obejmował często całą republikę. Wielu z nich decydowało się kandydować z okręgów o szczególnie dużym poparciu dla władzy sowieckiej (zwykle wiejskich). Główną i najbardziej masową metodą wystawiania kandydatów był kolektywy pracownicze.