Zadara tworzy w obszarze sztuk wizualnych i filmu. W projekcie 400 m² nadziei stworzył spektakl, w którym główną rolę grały istoty więcej-niż-ludzkie: rośliny, zwierzęta, przyroda – zgodnie z duchem działań Isabelli Tree na rzecz odbudowy dzikich ekosystemów. W Nieznanej warszawiance – mozaice z 33 tysięcy kamieni – oddał hołd cywilnym ofiarom powstania warszawskiego, łącząc sztukę wizualną z poezją. Jako reżyser filmowy stworzył serię Filmy z epoki smogu, na którą składają się m.in. A ja lubię smog, Korek, Jedno ujęcie, Koniec świata, Sausages (Kiełbaski), The Chairman (Dyrektor) oraz Cold Welded (Spawane na zimno). To krótkie, eksperymentalne formy, które dotykają tematów miejskiej egzystencji, środowiska, katastrofy klimatycznej, wyczulone na społeczną obojętność.
Jest prezesem Fundacji Centrala, w ramach której powołał Instytut Prawa Performatywnego – hybrydę sceny teatralnej i kancelarii prawnej. „Performujemy prawo, czyli wykonujemy prawo” – mówił o tej działalności łączącej aktywizm, dziennikarstwo i wiedzę prawniczą Zadara. IPP zrzesza artystów, prawników i naukowców, by poprzez działania artystyczne diagnozować i zmieniać zastaną rzeczywistość społeczną. W spektaklu Smutna Rzeka twórcy pozwali Państwo Polskie o milion złotych nagrody za wskazanie winnych zatrucia Odry.