W latach 1986–1992 pracowała w Instytucie Badań Problemów Młodzieży w Warszawie (w tym okresie, w 1989 uzyskała stopień doktorski przedkładając pracę Teoretyczne koncepcje stylu życia w polskich badaniach socjologicznych (promotor: Edmund Wnuk-Lipiński), następnie twórczyni i kierowniczka Ośrodka Badań Młodzieży w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego.
Od 1993 kieruje w ISNS UW, pierwszą w Polsce specjalizacją – Antropologia współczesności. Animacja działań lokalnych na studiach dziennych i zaocznych. Od 1999 doktor habilitowany (na podstawie pracy Dzicy z naszej ulicy. Antropologia kultury młodzieżowej). Od 2001 na stanowisku profesora UW. Od 2009 kieruje Zakładem Metod Badania Kultury (od 2017 roku Katedrą) i Ośrodkiem Badań Młodzieży w Instytucie Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego oraz zespołem merytorycznym Obserwatorium Żywej Kultury. Od 2016 profesor tytularny.
Główne zainteresowania naukowe: socjologia i antropologia młodzieży, subkultury młodzieżowe, metodologia badań jakościowych, kultura współczesna, teoria kultury, metodologia badania przekazów ikonicznych, antropologia języka, antropologia i socjologia wsi, socjologia nauki.