Aleksiej Piotrowicz Ananin, ros. Алексей Петрович Ананьин (ur. w Riazaniu, zm. 31 grudnia 1949) – radziecki wojskowy (pułkownik), oficer Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej, a następnie Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji podczas II wojny światowej.
Życiorys W 1907 ukończył gimnazjum w Riazaniu, zaś w 1910 instytut rolniczy w Moskwie. Po wybuchu I wojny światowej zmobilizowano go do armii. W 1915 został ranny. Doszedł do stopnia sztabskapitana. 15 stycznia 1918 wstąpił do wojsk bolszewickich. Objął dowodzenie 35 Pułku Piechoty. Od 15 lutego pełnił funkcję szefa sztabu i szefa oddziału operacyjnego sztabu Rejonu Archangielskiego. Od lipca dowodził brygadą na froncie karelskim. 10 stycznia 1919 był dowódcą 1 Brygady Samodzielnej 165 Dywizji Strzeleckiej. W marcu w stopniu pułkownika został dowódcą Frontu Fińskiego. Od czerwca 1920 do sierpnia 1922 r. był komendantem Piotrogrodu. Następnie odszedł do rezerwy. Pracował w oddziale rolniczym uzbeckiego komisariatu ludowego rejonu kosz-kupyrskiego. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR został zmobilizowany 17 września 1941 r. Objął w stopniu pułkownika dowodzenie 91 Pułkiem Artylerii Przeciwlotniczej. 24 listopada mianowano go intendentem brygadowym 20 Brygady Saperów. Następnie został dowódcą batalionu 12 Samodzielnej Brygady Saperów. W 1942 dostał się do niewoli niemieckiej.