Osoby, obowiązane do czynnej służby wojskowej, nabyć mogą obywatelstwo obce nie inaczej, jak po wyjednaniu na to zezwolenia od Ministra Spraw Wojskowych, w przeciwnym razie wobec Państwa Polskiego nie przestaną być uważane za obywateli polskich”Ustawa z 20 stycznia 1920 o obywatelstwie Państwa Polskiego ().
Rada Obrony Państwa w art. 1 Rozporządzenia z 11 sierpnia 1920 postanawiała:
„Obywatel polski może być pozbawiony obywatelstwa polskiego, jeśli:
1) samowolnie porzucił służbę w wojsku polskim i przebywa za granicami Państwa Polskiego lub na obszarze zajętym przez nieprzyjaciela
2) celem uchylenia się od służby wojskowej opuścił granice Państwa i przebywa zagranicą
3) „przebywa stale za granicami Państwa Polskiego i w ciągu trzech miesięcy, licząc od dnia doręczenia mu imiennego wezwania powołującego go do służby wojskowej lub od dnia ogłoszenia ogólnego wezwania powołującego do służby wojskowej nie zgłosił się w celu spełnienia tego obowiązku w konsulacie względnie w przedstawicielstwie dyplomatycznym lub u właściwej władzy wojskowej w kraju.”Rozporządzenie Rady Obrony Państwa z 11 sierpnia 1920 r. w przedmiocie utraty obywatelstwa Państwa Polskiego wskutek niespełnienia obowiązku służby wojskowej ().
Zasady te powtórzyła ustawa z 9 kwietnia 1938: