Siedziba Miejsce, gdzie Leszek Mądzik zdecydował się tworzyć, i w którym zdecydował się pozostać, nie jest bez znaczenia. Jego teatr doskonale wpisuje się w tradycje Teatru Akademickiego KUL, który zawsze oscylował wokół religii i metafizyki. Uniwersytet, na tyle, ile mógł, dał młodemu twórcy niezależność w trudnych latach cenzury PRL.
Inspiracje Leszka Mądzika wymienia się często obok takich twórców jak Józef Szajna, Tadeusz Kantor, czy Jerzy Grotowski. Jest to nieprzypadkowe – reżyser często mówi o swoich inspiracjach:Pierwsze silne doświadczenia teatru na żywo w sposób totalny to był Wrocławski Festiwal Teatralny w październiku roku 1970 i dwa wybitne spektakle – "Wołanie ludzi o mięso teatru" Bread and Puppet Petera Schumana i "Apocalypsis cum figuris" Laboratorium Jerzego Grotowskiego. To właśnie te dwa spektakle wraz z "Umarłą klasą" Tadeusza Kantora otworzyły mnie na teatr.U Schumana Mądzik zauważył wartość kukły i maski. One stanowiły skrót, przez nie wyrażała się plastyka. Artysta oparł pierwsze spektakle na formule teatru Bread and Puppet (maski dominowały w "Ecce Homo", "Narodzeniach" i "Wieczerzy"), wpisując w nią problematykę, która go interesowała.