stąd nagrodzenie jej zaledwie nagrodą Renaudot zamiast spodziewanej najbardziej prestiżowej – nagrody GoncourtówŁ.Badula, Posłowie do: L.-F.Celine, Śmierć na kredyt, Kraków 2005, str. 378. Współcześnie Podróż do kresu nocy uważana jest za najwybitniejsze dzieło pisarzaŁ.Badula, Posłowie do: L.-F.Celine, Śmierć na kredyt, Kraków 2005, str. 379, kolejne jego utwory (Śmierć na kredyt czy Z zamku do zamku) oceniane są jako mniej udane.
Twórczość Céline'a określana bywa jako bliska naturalizmowi. Ogniskowała się ona bowiem wokół biologizmu człowieka, tzw. pierwiastka figmentum malum w jego osobowości, pesymistycznej wizji więzi międzyludzkich.
Céline zaniechał pogłębiania wizerunku psychologicznego bohaterów na rzecz chłodnej analizy świata widzianego „z boku”. Tendencja ta przybliża XX-wiecznego pisarza do tradycji XVIII-wiecznej powiastki filozoficznej, na co zwraca uwagę m.in. Jerzy StempowskiJ.Stempowski, Chimera jako zwierzę pociągowe. 1926-1941, Warszawa 2001, str. 136-137. Współczesna autorowi krytyka literacka zarzucała Céline'owi zresztą zbyt wiele analogii do Kandyda Woltera (tyczy się to zwłaszcza powieści Podróż do kresu nocy). Omawiając jego twórczość zwykło się przywoływać również klasyczny poemat heroikomiczny oraz twórczość François Rabelais'go.