Sądzili oni, że tekst aleksandryjski powstał w IV wieku i jest wynikiem recenzji dokonanej przez Hezychiusza.

W 1881 roku wydali The New Testament in the Original Greek (New York: Harper & Brothers, 1881). Tekst Ewangelii opiera się na pięciu rękopisach: Kodeks Synajski, Kodeks Watykański, Kodeks Bezy, Kodeks Aleksandryjski i Kodeks Efrema, przy czym preferowane były dwa pierwsze. Jeżeli Sinaiticus oraz Vaticanus zgadzały się ze sobą wówczas wybierano ich tekst, nawet przeciwko wszystkim pozostałym rękopisom. Jeżeli się nie zgadzały, wówczas preferowano Vaticanus. Jeżeli Kodeks Bezy miał lekcję krótszą niż Sinaiticus oraz Vaticanus, wtedy wybierano wariant Kodeksu Bezy. Pryncypialną zasadą Horta była: „Knowledge of Documents should precede Final Judgments upon Readings”, czyli znajomość dokumentów powinna poprzedzać ocenę jego tekstu. Obaj byli zdania, że kombinacja Kodeksu Bezy, staro-łacińskich oraz staro-syryjskich rękopisów pozwala odtworzyć oryginalny tekst Nowego Testamentu, zwłaszcza wtedy, kiedy reprezentuje lekcję krótszą. Tekst przyjęty przez Westcotta i Horta wciąż cieszy się dobrą opinią u biblistów.