Ołtarz Świętej Barbary, znany także jako Poliptyk Świętej Barbary – gotyckie retabulum ołtarzowe pochodzące z kościoła Świętej Barbary we Wrocławiu. Namalowane w 1447 roku, według ostatnich badań łączone z twórczością Wilhelma Kalteysena z Akwizgranu i Mistrza Marcina. Do dziś zachowały się jedynie korpus poliptyku (skrzydła zaginęły podczas II wojny światowej), podzielony na trzy części i mieszczący główny obraz flankowany parami kwater ze scenami z życia świętej Barbary. Cenny przykład malarstwa tablicowego na Śląsku.

Historia Poliptyk powstał najprawdopodobniej na zlecenie duchowieństwa kościoła Świętej Barbary, leżącego w zachodniej części historycznego Wrocławia. W źródłach pisanych poliptyk pojawia się późno. Wzmiankowany jest w Rękopisie Jaworskim – kodeksie wrocławskim z XVII wieku, znanym z odpisu z XVIII wieku (Historische Beschreibung der Kirche zu St. Barbara). W połowie XIX wieku retabulum zostało zdjęte i rozebrane na kwatery. W 1903 zakupiło je Śląskie Muzeum Rzemiosła Artystycznego i Starożytności we Wrocławiu. Skrzydła zaginęły podczas zawieruchy II wojny światowej. Ocalona część środkowa została przekazana do Muzeum Narodowego w Warszawie i jest eksponowana w Galerii Sztuki Średniowiecznej.