Barbara ukazana jest w sposób reprezentacyjny w asyście świętych Feliksa i Adaukta, którzy podobnie jak patronka ołtarza zginęli za chrześcijaństwo w dobie panowania cesarza Dioklecjana. W swoich rękach ujmuje swój atrybut – wieżę z charakterystycznymi trzema oknami będącymi aluzją do Trójcy Świętej.
Forma Ołtarz ten należy do dzieł o wyjątkowym charakterze ze względu na bogaty program ikonograficzny i treści ideowe oraz heterogeniczność formy malowideł. Wszystkie obrazy wykazują szeroką znajomość sztuki zachodnioeuropejskiej przez twórców, których przypuszczalna identyfikacja jest rezultatem wielokrotnych badań historyczno-artystycznych. W najstarszych badaniach pojawiały się presumpcje o wpływach malarstwa nadreńskiego (Stefan Lochner) i południowoniemieckiego (malarstwo norymberskie z Mistrzem Ołtarza Tucherów na czele). Jeszcze w przedwojennej, niemieckojęzycznej literaturze pojawiła się także hipoteza o różnorodności wpływów na całokształt ołtarza, komplikujących odnalezienie rodowodu stylu malowideł wrocławskiego retabulum. Nieistniejąca scena Triumfu Marii była łączona ze stylem Jana van Eycka, pasyjne przedstawienia z artystami m.in. ze Szwabii i Austrii oraz wpływami burgundzko-francuskimi. Ponadto rozważano koherencję malowideł poliptyku z dziełami na Śląsku.