O randze zmarłego świadczył drut użyty do jej wykonania (złoty, srebrny lub brązowy).
W Okresie Walczących Królestw w architekturze wykształcił się typ rozległych zabudowań pałacowych, otoczonych murami obronnymi z bramami i wieżami, wznoszonych w ogrodach ze sztucznymi stawami. Styl ten przetrwał do XX wieku. Był on kontynuacją budowanych wcześniej budowli pałacowych i świątynnych na planie prostokąta. Ściany nadal konstruowano z drewnianych słupów z wypełnieniem z ubitej gliny lub suszonej cegły. Ściany tynkowano, czasem stosowano okładziny z kamienia. Budowle kryto płaskimi drewnianymi stropami, a nad nimi konstruowano zazwyczaj czterospadowe dachy. Budynki reprezentacyjne stawiano na kamiennych tarasach z fasadą skierowaną na południe. Pałace wznoszono wokół prostokątnych dziedzińców, na które prowadziła monumentalna brama. Dekorowano je płaskorzeźbami z drewna lub terakoty, malowidłami i kolorowymi dachówkami. Rozbudowa zespołów pałacowych polegała na stawianiu kolejnych, zamkniętych wokół dziedzińca jednostek. Czasem stosowano sklepienia pozorne. Łuk był stosowany przy budowie mostów oraz grobowców.
Naczynia wyrabiane z brązu zastąpiono naczyniami ceramicznymi, wzorowanymi na nich. Zachowano ich kształt, a zastosowanie polewy w kolorach zielonkawym i czerwonobrunatnym upodabniało zewnętrzną ceramikę do brązu. Wyroby były zdobione figuralną dekoracją malarską. Częstym motywem były sceny z polowań i życia codziennego.