przebywał w specjalnym obozie w Lötzen w Prusach Wschodnich, kiedy odkomenderowano go do szkoły propagandystów ROA w Dabendorfie pod Berlinem. Po jej ukończeniu został dowódcą grupy propagandystów przy oficerskim domu wypoczynkowym ROA. Od października 1944 r. był przewodniczącym komisji werbunkowej w okręgu drezdeńskim. Objeżdżał obozy jenieckie dla czerwonooarmistów. W styczniu 1945 r. objął dowództwo 1 Pułku Piechoty 2 Dywizji Piechoty Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. W lutym awansował na pułkownika. 9 maja na czele pułku poddał się Amerykanom. 24 maja w składzie delegacji oficerów własowskich spotkał się przedstawicielami sowieckiej administracji okupacyjnej, odmawiając deportacji do ZSRR. W obozach jenieckich agitował za nie wyrażaniem zgody na powrót do ZSRR. 24 lutego 1946 r. przewieziono go do sowieckiej strefy okupacyjnej, a następnie do Związku Sowieckiego, gdzie po procesie został skazany na karę śmierci wykonaną przez rozstrzelanie 15 sierpnia.

Bibliografia Kirył M. Aleksandrow, Офицерский корпус армии генерала – лейтенанта А. А. Власова, 1944 – 1945, 2001

Kategoria:Radzieccy majorowie Kategoria:Radzieccy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Wojskowi Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1946