W latach 1943–1945 Berdnyk brał udział w wojnie, zdemobilizował się w 1946. Ukończył eksternistycznie siedem klas szkoły średniej, a następnie studium teatralne przy teatrze imienia Iwana Franki w Kijowie (1946–1949). W 1949 – już jako pracownik teatru – wystąpił na otwartym zebraniu partyjnym. Wyraził oburzenie faktem, że aktorzy oczerniają swoich niedawnych przyjaciół i współpracowników. Nie szczędził także słów krytyki przeciw przekształcaniu „za wskazówką z góry” sztuk teatralnych klasyków. Aresztowany został pod zarzutem zdrady ojczyzny, w 1950 skazany na 10 lat pozbawienia wolności. Karę odbywał na północy oraz w Kazachstanie.
W 1955 został ułaskawiony. Powrócił na Ukrainę, rozpoczął działalność literacką, w 1957 został członkiem Związku Pisarzy Ukraińskich. Zyskał uznanie jako pisarz-fantasta (do 1972 wydał około 20 powieści), wielką popularnością cieszyły się również jego artykuły i wykłady dotyczące futurologii.
W kwietniu 1972 w zrewidowanym przez KGB mieszkaniu Mykoły Rudenki – mieszkał tam wówczas również Berdnyk – znaleziono i skonfiskowano pracę Iwana Dziuby Internacjonalizm czy rusyfikacja?