Etat dywizji pancernej w 1941 roku przewidywał następujące stany: 10 942 ludzi, 375 czołgów 63 ciężkie KW-1/KW-2, 210 średnich T-34, 26 BT, 76 T-26 (w tym 54 z miotaczami płomieni); 95 samochodów pancernych: 56 BA-10 i 39 BA-20; 12 haubic 122 mm; 12 haubic 152 mm; 4 armaty 76 mm; 12 automatycznych przeciwlotniczych dział 37 mm; 18 moździerzy 82 mm; 27 moździerzy 50 mm; 122 ręczne karabiny maszynowe; 390 pistoletów maszynowych; 1 528 karabinków automatycznych; 1 360 samochodów; 84 traktory; 380 motocykli.
Lista dywizji pancernych ZSRR 1. Dywizja Pancerna Sformowana w Leningradzkim Okręgu Wojskowym. W jej skład wchodziły: 1. pułk czołgów, 2. pułk czołgów, 1. pułk piechoty zmotoryzowanej, pułk artylerii, dywizjon artylerii przeciwlotniczej, batalion rozpoznawczy, inne służby. W czerwcu 1941 roku dywizja została wyłączona ze składu 1. Korpusu Zmechanizowanego i wysłana na północ do Ałakurtti (obwód murmański). Walczyła tam w składzie 14. Armii Frontu Północnego. We wrześniu 1941 toczyła walki w składzie Frontu Leningradzkiego. Rozformowana została oficjalnie 20 września 1941 r. Od 18 sierpnia do 21 września 1941 r. nazwę 1 Dywizja Pancerna nosiła 1 Dywizja Strzelców Zmotoryzowanych.