W związku z tą sprawą wkrótce potem wyzwał na pojedynek publicystę Władysława Rabskiego za rzekome zarzuty uwłaczające czci.
Dalsze lata W kolejnych latach Downarowicz był wicedyrektorem Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Warszawie, następnie zaś jego prezesem i dyrektorem. Bez powodzenia startował do sejmu w 1928 r.
Podczas okupacji niemieckiej, został aresztowany i osadzony w więzieniu na Pawiaku 4 października 1940 r. Następnie przez reżim III Rzeszy został wywieziony do obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie zginął.
Życie prywatne Od 12 sierpnia 1905 był mężem Jadwigi Szczuki, z którą miał dwie córki: Krystynę Alinę i Jadwigę.
Członek loży wolnomularskiej we Lwowie w okresie zaborówLeon Chajn, Polskie Wolnomularstwo 1920–1938, Warszawa 1984, s. 101..
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923) Krzyż Niepodległości (29 grudnia 1933) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Złoty Krzyż Zasługi
Przypisy
Bibliografia
„Kto był kim w II Rzeczypospolitej”, pod red. prof. Jacka. M. Majchrowskiego, Warszawa 1994, wyd I.
Linki zewnętrzne List Stanisława Downarowicza do Wacława Sieroszewskiego z 1916 r.