Wilhelm Heye (ur. 31 stycznia 1869 w Fuldzie, zm. 11 marca 1947 w Braunlage) – niemiecki Generaloberst, szef Naczelnego Dowództwa Reichswehry w latach 1926–1930.
W 1888 po ukończeniu pruskiego korpusu kadetów wstąpił do armii Królestwa Prus. W 1896 został na kilka lat odkomenderowany do akademii wojskowej, po pobycie w której w 1900 rozpoczął karierę w sztabie generalnym. W czasie I wojny światowej przynależał do sztabu gen. Remusa von Woyrsch, a następnie Albrechta Wirtemberskiego. 18 sierpnia 1916 został mianowany na stopień pułkownika a dwa dni później został odznaczony Pour le Mérite (fr. „Za Zasługę”) – najwyższy pruski order wojskowy do 1918. W październiku 1917 został powołany do sztabu generalnego jako szef wydziału operacyjnego. Dzięki temu uczestniczył w podejmowaniu decyzji na najwyższym szczeblu dowodzenia niemiecką armią. Powierzono mu pełnienie obowiązków generalnego kwatermistrza po dymisji Ericha Ludendorffa a przed objęciem funkcji przez Wilhelma Groenera.
Po kapitulacji Niemiec został wiosną 1919 mianowany szefem sztabu wojsk w Prusach Wschodnich. Koordynował tam operacje skierowane przeciwko Armii Czerwonej nad Bałtykiem. Został wówczas bliskim współpracownikiem Hansa von Seeckta.