Ustrój polityczny Galicji w dobie autonomii – ustrój oparty na dyplomie październikowym z 20 października 1860 r. oraz na patencie lutowym z 26 lutego 1861 r.
W Galicji panował rozdział systemów władz na: państwowe (rządowe) z mianowanym przez Cesarza namiestnikiem i podległym mu aparatem, autonomiczne z Sejmem Krajowym.
Władze rządowe Król Galicji w unii personalnej z Austrią (Cesarstwem Austriackim) – stał na czele władz rządowych. Minister do spraw Galicji i „minister bez teki” – od 1871 r. stała funkcja w Wiedniu. Pierwszym ministrem był Kazimierz Grocholski. Centralnym urzędem administracji rządowej w Galicji było Namiestnictwo Galicji funkcjonujące w latach 1849–1918. Było one kontynuacją działającego wcześniej w latach 1772–1850 Gubernium Lwowskiego. Urząd ten był kierowany przez mianowanego i odwoływanego przez cesarza Namiestnika który kierował administracją krajową, w imieniu rządu miał inicjatywę ustawodawczą; przedkładał także monarsze uchwały Sejmu Krajowego do zatwierdzenia, formułując opinię.