Opierał się głównie na dotychczasowym wielkopolskim prawie zwyczajowym.
Statut małopolski Został wydany na wiecu ustawodawczym w Wiślicy, później niż statut wielkopolski, najpóźniej w 1362 roku. Liczył około 59 artykułów. Była to właściwie ustawa zmieniająca prawo zwyczajowe.
Treść i redakcja statutów Pierwotna wersja statutów zaginęła. Żadna ze znanych wersji nie posiada waloru zbioru obowiązującego.
Statuty nie były kodyfikacją uniwersalną, nie regulowały wszystkich zagadnień. Najwięcej przepisów dotyczyło prawa karnego (ok. 2/3 zawartości statutów), w dziedzinie prawa cywilnego statuty dotyczyły tylko wybranych kwestii. W obu statutach znajdowały się również artykuły odnoszące się do ustroju państwa i społeczeństwa oraz prawa sądowego. W treści statutów nie było wyodrębnionego podziału na dziedziny prawa. W redakcji poszczególnych artykułów Kazimierz Wielki zastosował: argumenta a regula (odwołanie się do normy powszechnie akceptowanej jako obowiązująca), argumenta a loci communis (twierdzenia uznawane powszechnie za prawdziwe), argumentum a causis (przedstawienie celu danej regulacji), argumentum et antecendentibus (przywołanie doświadczenia). Wszystkie te zabiegi były stosowane dla wzmocnienia siły perswazji statutów.