Księżacy (gw. księżacka: Ksinzoki) – grupa etnograficzna ludności polskiej zamieszkująca księstwo łowickie wokół miast Łowicza i Skierniewic w południowo-zachodniej części historycznego Mazowsza. W I połowie XX w. Księżacy nadal wyróżniali się spośród sąsiednich grup etnograficznych obyczajami, charakterystyczną gwarą oraz wciąż żywym, tradycyjnym ubiorem. Choć współcześnie księżacka kultura ludowa zanika jako całościowy system praktyk w życiu codziennym, jej elementy, takie jak przywdziewanie odświętnego stroju, m.in. z okazji uroczystości kościelnych, tradycyjna muzyka i taniec nadal są kultywowane jako ważna część tożsamości księstwa.
Przodkowie Księżaków przez wieki zamieszkiwali kasztelanię łowicką (pod nazwą księstwo łowickie od XVIII w.) stanowiącą kompleks dóbr ziemskich arcybiskupstwa gnieźnieńskiego. Jako poddani arcybiskupa korzystali z większych swobód, dzięki czemu wykształcili oryginalną kulturę materialną. Większa zamożność i swoboda Księżaków, a także ich wcześniejsze uwłaszczenie wykształciły w nich poczucie odrębności, które podkreślają m.in. wyjątkowo bogatym strojem.