Uznano je za naczynie rytualne, używane przy składaniu krwawych ofiar, których w Ife istotnie dokonywano aż do 1886 r.
Portrety terakotowe Portrety terakotowe zasługują na specjalną uwagę ze względu na dużą różnorodność tendencji artystycznych. Tak jak odlewy nie mają one również ukształtowanych włosów i zarostu, a twarze ich zdobią prążki podobne do efektów cykatryzacji lub skromne kreski w kącikach ust bądź na policzkach, jak we współczesnej rzeźbie plemion Senufo czy Joruba. Dla przykładu, terakotowa głowa kobieca, uważana za wizerunek bogini pomyślności, wykopana pod rodowym sanktuarium rodziny Walode, reprezentuje tendencje idealizujące, przypominające rzeźbę grecką. Twarz o owalu klasycznych, niewątpliwie negroidalnych rysach, ma ten osobliwy wyraz jakby przyczajonego uśmiechu. Kąciki ust zdobią nacięcia w formie płatków czy listków. Podobne znamiona noszą dziś rzeźby przodków plemienia Senufo. Z Ife pochodzi też terakotowa głowa, której twarz znaczą grube, wypukłe prążki, co przejmie później sztuka Beninu. Tendencję bardziej realistyczną, ze skłonnością do groteski, reprezentuje głowa trędowatego z Ife.
Zobacz też Kultura Nok
Bibliografia „Sztuka Czarnej Afryki”, Alina Trojan, Warszawa 1973, Encyklopedia sztuki starożytnej. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe
Kategoria:Historia Nigerii Kategoria:Sztuka afrykańska